Hepimiz bir şeylerin bağımlısı olmuşuz. 
Kılık kıyafet, şarkı tarzı, yemek, teknoloji vs. 
Türlü türlü bağımlılıklar var. 
Beni en çok üzen şey şimdiki çocuklar. 
Zamanında sokaktan eve girmek bilmeyen nesildik. 
Şimdi evden dışarıya çıksın diye ailelerin zorladığı çocukların devri yaşanıyor. 
Sokaklarda futbol oynamadan büyüyen bir nesil geliyor. 
Saklambaç, ip atlama ne derseniz deyin. 
Akşam ezanı okunduğunda annelerimizin; “Haydi çabuk eve!” diye bağırmadığı ve bilgisayar, tablette çürüyen bir çocukluk. 
Özlüyor insan. 
Plastik toplar olurdu. 
Çarptığında canımız yanardı, öyle bir acıyordu ki, hala oynamaya devam ederdik. 
Düşer kalkar, her tarafımız yara bere içinde eve gelirdik. 
Nereden nereye… 
Şimdikiler kırılgan. Belki de dayanıklılığımızı sokaklarda büyümeye borçluyuz. 
Kiri, pası, çamuru her şeyi gördük. 
Eğlendik mi? Dibine kadar! 
Sokak oyunlarının tadı bir başkaydı. 
Eski gelenekler ölüyor, popüler kültür yaşanıyor. 
Sokaklarda büyüyen son nesile selam olsun. 
Saygılarımla.